17.00 น. 

   มันแย่จริงๆ ที่วันนี้มันร้อน ร้อนซะจนผมประสาทเสียผมเลยรีบกลับบ้านเพื่อระงับความร้อน เมื่อถึงบ้านผมเลยรีบเดินไปหาเครื่องทำความเย็น สายตากวาดไปเห็นเบียร์ยี่ห้อหนี่ง ผมเลยรีบคว้ามาอย่างไม่คิด แล้วกระโดดลงโซฟาซดเบียร์ให้สะใจ แต่ถึงจะสะใจเมื่อได้ซดเบียร์แต่ความเคลียดกับงานที่ปวดหัวมาทั้งวันยังคงอยู่และสมองฉันต้องการผ่อนคลาย

   เอ๊ะ! นึกขึ้นได้ถึงเวลา Spongebob มาแล้วหนิ  ผมเลยรีบหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีอย่างเร็วโดยไม่พลาดซักวินาที แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทีวีทำให้ผมผิดหวัง หน้าจอมืดมิดมีเพียงตัวหนังสือขึ้นว่า

“No cartoon after news tonight”  

แต่ไม่เป็นไร เปิดอีกช่องก็ได้ Mickey Mouse ถึงพอดีผมเลยเปลี่ยนช่องแบบไม่รีรอเลยเช่นกัน แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอกลับดำมืดอีกครั้งแล้วยังมีตัวหนังสือ “คืนนี้งดการ์ตูนหลังข่าว” ขึ้นอีกเช่นเคย เหมือนภาพซ้ำเหตุการณ์ เฮ้ย! นี่มันอะไรกันว่ะ ผมร้องตะโกนเสียงดังด้วยความหงุดหงิด จะดูการ์ตูนโว้ยทำไมต้องมางดอะไรตอนนี้ไม่เข้าใจ  ไม่สงสารพวกเด็กๆ กันบ้างรึไง พวกผู้ใหญ่ที่สั่งงดการ์ตูนเนี้ยะ ไปตายซะ! แต่ทันใดนั้นผมเหมือนโดนแรงดึงดูดขนาดใหญ่ดูดผมเข้าไปในทีวี ผมตกใจมากหลับตาสนิทโดยที่ไม่ยินยอมให้แสงได้สอดส่องผ่านดวงตา เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานที่จะพอทำให้หัวใจเต้นเป็นปกติผมก็เริ่มลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือแสงสีรุ้งเต็มไปหมด ทำให้ผมตะลึงมากผมเลยใช้สายตากวาดไปรอบๆ กาย แล้วสายตาผมก็ได้ชะงักกับพาหนะรูปร่างหน้าตาเหมือนไทม์แมชชีนของโดราเอม่อน แต่ที่ทำให้ผมตกใจสุดขีดคือมันบรรทุกผมอยู่ นี่เรากำลังฝัน นี่มันจะพาเราไปไหน สมองของผมปั่นป่วนระหว่างความจริงกับความฝัน และแน่นอนวิธียอดฮิตที่จะทำให้ตื่นจากฝันคือการหยิกตัวเอง ตบหน้าตัวเอง ให้สุดแรงเกิดเผื่อความเจ็บปวดจะทำให้ผมตื่นจากความฝัน แต่ทันใดนั้นผมได้ยินเสียงที่ดังมากอีกครั้งดังมากจนหูแทบจะระเบิด แล้วแสงสีรุ้งได้แปลเปลี่ยนเป็นสีดำทีละนิด ละนิด จนผมมองอะไรแทบไม่เห็น ตู้มมมมมมมมม ! คือเสียงสุดท้ายก่อนจะเงียบไปที่ผมสัมผัสได้ ขณะนั้นชีวิตผมเหมือนดับไปชั่วพริบตาสงบนิ่งเหมือนได้จากโลกนี้ไปแล้วจริงๆ จากนั้นอีกไม่กี่อึดใจผมก็ค่อยๆรู้สึกตัวพร้อมกับเสียงเพลงที่ดังขึ้น เท้าของผมสัมผัสได้ว่ากำลังยืนอยู่ในที่ใดซักที่หนึ่ง แล้วผมก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เพื่อปรับความรู้สึกไม่ให้ตกใจจนเกินไป ขณะนั้นสายตาผมสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตจำนวนหนึ่งมีความเร็วสูงมากไม่สามารถเห็นได้ถนัดตานัก แล้วผมก็พยายามกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อตามหาให้ได้ว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ เฮ้ย! คือเสียงที่ผมร้องตะโกนด้วยความตกใจสูงสิ่งที่ผมเห็นคือตัวการ์ตูนที่ผมพยายามเปิดดูเมื่อตอนเย็น Mickey Mouse Spongebob Casper Garfield และ Smurfs พวกมันมารวมตัวอะไรกันที่นี่ มันทำให้ผมรู้สึกตื่นตาตื่นใจมากอย่างกับโลกของการ์ตูน แต่ในขณะนั้นผมสังเกตุได้ถึงความผิดปกติ

  เฮ้ย! ทำไมทุกตัวมันมีขนหมดเลยว่ะตัวการ์ตูนพวกนี้มีขนหมดเลยดูแปลกตามากไม่เหมือนที่เคยเจอกันมาก่อน แล้วทันใดนั้นมีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามาท่าทางดูแปลกตา ใส่แว่น มีเครา ถือปากกามาร์คเกอร์ในมือขวา อ้าวเฮ้ย !นี่มันพี่ตั้ม “MMFK” นี่หว่า พี่ตั้มนั่นเองท่ีเสก ให้ MR.Hell Yeah ไปเข้าสิงการ์ตูนของเด็กๆ มันเลยมีรูปร่างหน้าตาแปลกใหม่เท่ไม่เหมือนใครเลยทีเดียว และพี่ตั้มอีกนั่นแหละที่สั่งให้เรางดการ์ตูนหลังข่าวบนหน้าจอทีวีที่บ้านแต่ผมไม่โกรธพี่ตั้มหรอกนะเพราะพี่ตั้มชวนให้เราไปสนุกกันในงาน No cartoon after news tonight ที่ Mellow ทองหล่อ งาน Solo Exhibition ครั้งแรกของพี่ตั้ม ไปดูกันเยอะๆนะรับรองว่า Casper ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด

  เออ ! Mickey Mouseฝากบอกมาว่างานนี้มีถึงสิ้นเดือน พฤศจิกายน โน่น ยังไงก็แวะมาดูกันได้นะ แล้วอย่าลืมอุดหนุนร้าน Mellow ล่ะ รับรองไม่ผิดหวัง YEAH~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Artist : Pharuephon Mukdasanit

Place : Mello Thonglor

Story : Suvisit Rukprayoon 

Photo : Teema Muekthong