"ทุกๆคนมีความฝันแหละ แต่จะมีสักกี่คนที่ทำฝันให้เป็นจริง 
ถ้าเราไม่เริ่มทำจากตัวเอง ก็ไม่มีใครมาทำให้เราหรอกอย่าอ้างโน่นอ้างนี่ 
ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวเรา"  -  โอ๊ต ชัยสิทธิ์
 

Everyone has a dream but not so many can catch their dream. 
If we don’t start to do something, nobody will do for us,
everything depends on ourselves. - Oat Chaiyasith

จากเด็กคนนึงที่มีฝันว่าอยากจะเป็นช่างภาพระดับโลกให้ได้ มาวันนี้ฝันของชายคนนี้กำลังจะเป็นจริง การก้าวข้ามอุปสรรคและเดินหน้าสู่ความสำเร็จ ที่เขาบอกว่ามันยังแค่เริ่มต้นเท่านั้น ยังมีอีกร้อย อีกพันก้าวที่เข้ายังต้องเดินต่อไป หนทางกว่าจะมาเป็นอย่างทุกวันนี้ เขาเริ่มต้นและเดินทางอย่างไร ความลำบาก อนาคตที่เขาวาดไว้จะเป็นแบบไหนลองติดตามได้กับการสนทนาข้ามทวีปของช่างภาพสายเลือดไทยที่ไปไกลถึงอังกฤษ โอ๊ต ชัยสิทธิ์ จุนเจือดี

From a little boy who had dreamt to be the world famous photographer. Today his dream is coming true. he said it’s just the beginning for his path of success. The conversation across the continent from UK with the Thai photographer will show his beginning and the journey of Oat - Chaiyasith Joonjurdee. 

มันเริ่มจากฝันแรกตั้งแต่เรียนประถมที่เราอยากเป็นสถาปนิก 

เราชอบดูพวกโมเดลบ้านมาก นึกแล้วก็ตลกดี ชอบถึงขนาดเก็บกล่องขนมมาทำโมเดล พอตอน ม.ปลายเราก็เลือกเรียนสาย วิทย์-ศิลป์ เพื่อที่จะได้สอบเข้าสถาปัตย์ และเราเป็นคนเดียวในห้องที่เลือกเรียนและต้องเข้าไปเรียนในห้องพักครู ตอนแรกเพื่อนๆมันแซวกันใหญ่เลย แต่พอเรียนไปเรียนมา กลับมีเพื่อนเรียนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะมันเริ่มเรียน วิทย์-คอม ไม่ไหวกัน ที่นี้หละเราหัวเราะดังกว่าตอนที่พวกมันหัวเราะอีก(หัวเราะ) พอเรียนศิลปะก็เริ่มรู้สึกว่า เราวาดรูปไม่ได้เลยจะสอบเข้าสถาปัตย์ได้ยังไง วาดรูปห่วยมากจริงๆ ก็เลยไปเรียนติวกับพี่ที่จุฬา และตอนนั้นแหละเริ่มอยากได้กล้องถ่ายรูป บวกกับตอนนั้นพี่ๆเขาเห็นว่าเราน่าจะเรียน Industrial Design (ID) เพราะเราชอบพวก function พวกนั้น พี่ที่สอนเราเขาบอก “จริงๆแล้วเราเป็น ID นะ เพราะทุกๆอย่างที่เราทำมันดูเป็น ID มาก” ก็เลยตัดสินใจเปลี่ยนไปสอบเข้า ID แล้วก็สอบติดที่ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี จำได้เลยตอนไปสอบสัมภาษณ์ บอกอาจารย์ว่า “อาจารย์ให้ผมเรียนเถอะ เชื่อผมเถอะ ว่าผมจะมีอนาคตที่ดีในคณะนี้ ถึงแม้ว่าผมจะวาดรูปห่วยก็ตาม แต่ผมมี vision นะอาจารย์” (หัวเราะ) 

“I told the professor that i will have a very good future in this career. Although I can’t draw but I have a vision.”

My first dream from the primary school was to be an architect.It’s funny that i was so crazy about the house model, I collected the snack boxes to build the model myself. When i was in high school, i was the only one who attend the program to continue college level in school of architecture. More friends joined the program after they realized that computer program was too hard and moved to my program. However after i started my art class i knew that i couldn’t draw so i went to the tutor. That is when i wanted a camera the first time, and the tutor at Chula suggest that my character is more suitable for Industrial design. So I got in to Industrial design at KMUTT. At the interview i told the professor that i will have a very good future in this career. Although i can’t draw but i have a vision. 

จำได้ว่าตอนม.5 อยากได้กล้องมากๆ 

Nikon รุ่น coolpix 4300  4 ล้านพิกเซล สองหมื่นกว่าบาท เดินไปดูทุกวันเลย ก็จะลากแม่ไปดูที่ร้านกล้องทุกครั้ง ซึ่งมันเป็นอะไรที่ยากมากที่จะโน้มน้าวใจให้แม่ซื้อกล้องให้ตัวหนึ่ง 20,000 บาท กล้องตัวแรกได้มาเพราะว่าเอนท์ติด ตอนนั้นสอบตรงติดที่ สถาปัตย์บางมด (มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี) แล้วก็สอบติดโควตาที่เศษฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์ แม่นี่แบบจุดพลุเลย ลูกเอนท์ติด เราก็ได้โอกาสเลย “แม่เอนท์ติดแล้วน่ะขอกล้องตัวนึงละกัน” คราวนี้เลยขอ Canon 300D ที่เป็น DSLR ก่อนที่เราจะซื้อเราศึกษามันมาประมาณหนึ่งเลยละ ดูหนังสือเยอะมาก เพราะเราเป็นคนที่ค่อนข้างใช้เงินคุ้มค่านิดนึง จะซื้ออะไรทีนึงจะใช้เวลาคิดนาน เพราะเก็บเงินด้วยตัวเอง เงินมันมีน้อย แต่พอจะซื้อจริงๆก็เกรงใจแม่ เพราะราคามันตั้ง 40,000 บาท เลยไปแคะกระปุกมา มีอยู่ 8,000 บาท เลยช่วยสมทบทุนแม่ไป 8,000 บาท พอได้กล้อง ก็แบบเท่ห์โคตรๆ เพราะกล้องมันมืออาชีพมาก แต่ถ่ายออกมาดูไม่สวยเลยสักรูป มันดูไม่ได้เลยนะ เราก็รู้สึกแย่ละ ถือกล้องตัวเบอเร่อแต่ถ่ายรูปไม่ได้เรื่องเลย 

When i was in High school I want a camera badly.

I took my mom to the camera shop to look at the Nikon coolpix 4300, 4 million Pixel for 20,000 baht everyday. It hard to convince her to buy. My 1st one was a reward for accepted both to the School of Architecture and Design, King Mongkut’s University of Technology Thonburi and Faculty of Economics, Thammasat University. My mom was so proud, so i took a chance asking her for a Cannon 300D that I had reserved for a while. Since I had a limit budget and it was 40,000 baht. And I gave my mom on 8,000 baht from all of my saving. when I got a camera, it looked very awesome and professional. But the photo was pretty bad, it felt so bad having a cool camera but taking a bad pictures.

เราก็เลยไปเรียนถ่ายภาพ 

อาจารย์นพดล อาชาสันติสุข (บรรณาธิการ นิตยสาร Camerart) ทำให้เรารู้ว่าสิ่งที่เคยรู้มาเกี่ยวกับการถ่ายรูปมันผิดหมดเลย เพราะการถ่ายรูปมันไม่ใช่การจำว่าค่าแสงแบบนี้ต้องตั้งค่าอันนั้นอันนี้เท่าไหร่ แต่มันคือการทำความเข้าใจกับการถ่ายภาพมากกว่า อาจารย์ท่านเริ่มสอนตั้งแต่เบสิกใหม่เลย จนเริ่มถ่ายเป็นขึ้นมาระดับหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ได้ดีอะไรมากมายนะ ใครที่คิดว่าตัวเองถ่ายรูปไม่เก่งอะ ให้มาดูงานเราจากกล้องตัวแรก เชื่อไหมว่าเรายังเก็บไว้อยู่เลย( หัวเราะ) พอเรากลับไปดูก็ขำตัวเองนะ ครั้งนึงแฟนเราถามเราว่าทำไมไม่ลบมันทิ้งไปหละ เราตอบว่า “เราเก็บมันไว้เพื่อเตือนสติตัวเอง มันเป็นแรงผลักดันในการทำงานของเรานะ ไอ้ความรู้สึกแย่ในตอนนั้น แต่พอกลับไปดู มันก็ทำให้เราภูมิใจนะ ว่าเราก็มีการพัฒนาทางด้านถ่ายรูปเหมือนกัน”

So I took a photograph class

My instructor, Nopadol Achasantisuk (The editor of camerart magazine) taught me that all I know about photo was all wrong. Taking a photo was not only about setting value in camera. But the understanding of the photography. He started to taught from the basic. I improved a little but not that good. Whoever think tha t they can’t taking a photo should look at my 1st portfolio. Looking back it kind of funny once my girlfriend asked me “why didn’t I deleted it, I answered it was to remind myself and be my motivation that bad feeling make me proud today.” 

"

มันไม่มีงานทำ ไม่มีงานไม่พอมันหนาวมาก หดหู่มาก ตังค์ก็หมด 
เราร้องไห้เลยนะ  ท้อมาก มันยากเกินไปแล้ว มันเกินสิ่งที่เราคาดหวังไปเยอะแล้ว 

" 

เราไม่ใช่คนที่ได้อะไรมาง่ายๆน่ะ 

เราเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ตั้งแต่เด็กแจกใบปลิว จนถึงคุมไซด์งาน เป็นมาหมดแล้วอะ โดดเรียนประจำเลย สมัยเรียนมหาลัยเราเริ่มจากการเป็นช่างภาพถ่ายงานรับปริญญา ถ่ายวันนึงได้ 3,500 อยู่ได้ทั้งอาทิตย์เลยน่ะ ตอนนั้นเราก็ทำทั้งถ่ายรูป ทำกราฟฟิก branding และ Industrial design (ออกแบบอุตสาหกรรม) คือทำทุกอย่าง พอทำงานถ่ายรูปไปสักพักนึงคนก็เริ่มรู้จักเรามากขึ้น

I’m not getting thing that easily

I took a part-time job from distributing a flyer to foreman I have to skipped a lot of classes. When I was in college I was a gradation ceremony's photographer. I made 3,500 bath a day, and with that I can live for a week. At that time I did it all since taking picture, graphic design, branding and industrial design. when I was graduated I got more customer so I don’t have to find a job. Being a freelance as I was is enough for the income.

ส่วนมากคนชอบถามเรื่องกว่าจะมายืนอยู่ตรงนี้เดินทางยังไง แต่ไม่ค่อยมีคนถามว่าแต่ละ step มันเป็นยังไง 

อย่างตอนที่อยู่อังกฤษ ช่วงมกราปีที่แล้ว (หัวเราะ) มันไม่มีงานทำ ไม่มีงานไม่พอมันหนาวมาก หดหู่มาก มันแบบอับเฉาไปหมด ดอกไม้ไม่บาน บ่ายสามก็มืดแล้ว ตังค์ก็หมด แม่ก็บอกให้กลับบ้าน เรียนก็ยาก ชีวิตมันแย่มากๆ เราเคยส่งอีเมลไปสมัครงานเป็น 1000  ฉบับ แล้วไม่มีใครตอบกลับมาเลยน่ะ บางที walk in เข้าไป โดนคนดูถูก โดนคนหาว่า คุณเป็นเอเชียจะทำงานแบบนี้ได้หรอ นี่มันเป็นงานของฝรั่งเขาทำกันน่ะ ซึ่งมันเป็นอุปสรรคครั้งยิ่งใหญ่มากเลยน่ะ เราร้องไห้เลยนะ  ท้อมาก มันยากเกินไปแล้ว มันเกินสิ่งที่เราคาดหวังไปเยอะแล้ว ก่อนที่จะมาอยู่อังกฤษปีนึงเต็มๆ เราทำงาน 7 วัน ทำงานทุกวันถ่ายรูปทุกวัน ทำงานหนักมาก และพอมาอยู่อังกฤษไม่มีงานทำนั่งนอนอยู่บ้าน เหมือนชดเชยเวลาที่เราทำงานหนักตอนอยู่เมืองไทย ว่างอยู่ 8 เดือนเลยน่ะ แต่ในช่วง 8 เดือนนั้นก็ทำ Portfolio อยู่ตลอดเพื่อพัฒนางานของตัวเองให้ดีมากขึ้น และเป็นที่ยอมรับ ในช่วงนั้นเงินที่หามาจากไทยก็เริ่มจะหมดแล้ว เกือบไปสมัครเป็นเด็กล้างจานแล้ว เพราะเงินดี แต่แฟนเราห้ามไว้บอกให้ลองสุ้อีกสักครั้ง  เราก็แบบเอาว่ะ อีกสักตั้ง ก็มาได้งานแรก เป็นงาน wedding ซึ่งเป็นงานที่เราถนัดที่สุด แล้วมันก็ต่อยอดมาเรื่อยๆ 

Most people ask how I can be here, but nobody ask about each step

When I was in UK last january I didn’t have a job. I didn’t have money. I was so depress. My mom want me to get back home in Thailand. I sent a lot of email to apply for a job for 1000 times. when I went to interview I was look down that asian cant do this kind of job, it a job for European. I was my great obstacle, I did cried, it was too hard. For 8 months, I stay at home for nothing, but I took the time to improved my portfolio. I almost took a busboy job at the restaurant nearly broke. I got my first photograph job as a wedding photographer which I can do the best, after that the job keep coming. 

ฝรั่งมันมองหน้าเรามันก็ส่ายหัว 

ไอ้พวกไอ้ตี๋เนี่ย ไปค้าขายเถอะ งาน art ไม่เหมาะกับพวกคุณหรอก เขาก็มองเราแบบไอ้ตี๋นี่จะมาถ่ายแฟชั่น โอ๊ยไปเหอะ ! ซึ่งมันยากน่ะ ว่าทำไมเขาไม่เปิดใจรับเราบ้างน่ะ แต่เราก็ทำมาให้เขาเห็นไงว่า ว่าถึงเราจะเป็นเอเชียก็ตาม แต่เรามี standard ที่มันเทียบเท่าฝรั่งน่ะ เผลอๆมันดีกว่าฝรั่งบางคนอีก ซึ่งกว่าที่จะทำมาให้เขายอมรับกันโดยรวมแล้วมันก็ยากมากพอสมควร ยากมากจริงๆ แต่วันที่เราทำได้มันก็มีความสุขมากแหละ ตอนนี้ก็ยังขอบคุณช่วงเวลานั้นอยุ่น่ะ ถ้าไม่มีช่วงเวลานั้นเราก็คงเคว้งและอาจจะเป็นแค่เด็กล้างจานไปแล้วก็ได้ คนที่จะมาเดินในสายงานนี้ ถ้าอยากจะมา challenge ให้เขาเห็น เราก็ต้องมีความอดทนให้เขาเห็นให้ได้ เราต้องอย่ายอมแพ้ คำที่คนอื่นชม เก็บเอาไว้เป็นกำลังใจ เก็บไว้เป็นกำลังใจที่ดีในการสู้ต่อไป ไอ้คำที่มีคนด่าคนว่าคนดูถูกเก็บไว้มาเป็นแรงผลักดันในชีวิต ให้เราสู้แล้วเราจะไม่ย่อท้อกับมัน การที่มีคนด่าเราแสดงว่าสิ่งเหล่านั้นมันคือความจริงที่มันเกิดขึ้นกับตัวเราเอง คำด่าทุกๆคำมันคือคำที่ออกมาจากใจจริงๆ ไม่เสแสร้ง แต่คำชมเราไม่รู้หรอกว่าชมเราจริงหรือเปล่า มันก็แค่ลมปาก

The English do not accept me

They think that asia people should do be a saleman, not an artist. It’s not easy to gain reputation. but I try my best to let them see that my work have the same quality as any of them or better than some of them. It took time to get accepted, which was very hard. However, that horrible time taught me some lessons that i should thank for, I might be a busboy if i could not pass that hard time. For anyone who wants to be a professional photographer. You can’t give up, you must be patient and fight. Remember that “All complains are from real but the compliments may not.”

เรามีความฝันตอนเด็กๆว่าอยากจะเป็นข่างภาพที่ดี

อยากประสบความสำเร็จ อยากให้แม่อยู่สบาย อยากมีผลงานที่ทุกๆคนชื่นชอบ เราเป็นเด็กที่ดูแล้วไม่สู้คนเท่าไหร่ แบบ มึงรังแกกูเถอะ (หัวเราะ) ด้วยคาแรกเตอร์เราเป็นคนแบบค่อนข้างจะ soft soft แบบอะไรก็ได้ ก่อนหน้านี้มันเคยมีคนดูถูกเราไว้เยอะ แต่เราก็อยากขอบคุณเขาน่ะ ว่าไอ้คำดูถูกพวกนี้ทำให้เรามีพลังมากๆเลย แบบเดี๋ยวจะทำให้ดูว่าเราก็ทำได้น่ะ ก็ถ้าเกิดสมมติว่า เราอยากทำให้งานมันออกมาดีที่สุด เรามีความสุขเวลาเห็นคนเขาชื่นชมในผลงาน ชอบรูปของเรา ผลพลอยได้ออกมาก็คือเราจะมีงานทำ มีชีวิตที่ดีให้แม่ มีชีวิตที่ดีให้ครอบครัว และก็จะได้ยกระดับมาตรฐานของวงการการถ่ายภาพของสังคมไทยให้มันดีขึ้น คนไทยจะได้เข้าใจมูลค่าของการถ่ายภาพมากขึ้นหน่อย ไม่ใช่แค่ว่า ทุกคนพูดว่า “ ใครๆก็ถ่ายภาพได้” แต่ถ้าถามว่าคนคนนึงสามารถเข้าใจการถ่ายภาพหรือเปล่า อีกเรื่องนึงและ

I have a dreamt about this career, since I was a kid

I wanted to succeed, wanted mom to live well, wanted the work that everyone likes, but I was not a fighter, soft character. I want to thank all the complains because it turned to be my energy to show that i can. When I want to get the best work, I am happy when people like my works then I have a job. So I can provide good things for mom, for my family, and I can upgrade Thai photography. So the value of photograph is more. Anyone can take a picture, but if they can take a good picture, that is a very different thing.

แม่นี่เป็น hero เราเลยนะ 

เราเป็นที่ค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเองมากเลยน่ะ แม่บอกให้เราทำ 10 อย่างเราไม่ทำสักอย่าง แต่วันที่เราเคว้งเราไปหาแม่ก่อนเลยน่ะ แม่ไม่เคยบอกให้เราเป็นช่างภาพเลย คนจีนอ่ะมีแต่เรื่องค้าขาย นับเงินดีกว่าไม่เหนื่อยด้วย แต่เรามีความฝัน ถ้าเราไม่ได้ทำคงโกรธตัวเองไปทั้งชีวิต ทำได้ไม่ได้ไม่รู้แต่เชื่อว่าได้ทำแล้วดีกว่า อีกคนคือพี่นุช นี่แบบไอดอลตัวจริงเลย เป็นคนที่บอกเราว่า โอ๊ตไปเมืองนอกนะพี่เห็นอะไรหลายๆอย่างในตัวโอ๊ต โอ๊ตควรไปหาประสบการณ์ที่เมืองนอกนะ และก็แฟนเรา อาจารย์นพดลที่สอนถ่ายรูปที่เมืองไทย และอีกคนคือพ่อบุญธรรม คุณพ่อวิชิต ที่เป็นคนที่มีอิทธิพลต่อชีวิตในการถ่ายภาพของเราน่ะ ส่วนที่คนที่เป็นไอดอลเรื่องการถ่ายภาพมีเยอะมากเลยอย่าง Mario Testino, Tim Walker, Annie Leibovitz ประมาณนี้ 

Mom is my role model.

I was a stubborn boy i didn’t do anything that mom told but when I ran to mom the first place when I had a bad day. Mom haven't told me to be a photographer. Chinese think only about money but i have a dream I won’t forgive myself If i don’t work hard for it. Another idol is sister Nuch who told me to go abroad to find new experience for life. My girlfriend,  Teacher Noppadol and my god father are my influential to my photograph. And My idols of photography are Mario Testino  Tim Walker, Annie Leibovitz 

ถ้าอย่างคนที่เราใกล้ชิดมากที่สุดก็น่าจะเป็น RANKIN

เพราะว่าเราได้ฝึกงานกับเขา เราได้อะไรจากเขามาใช้กับตัวเราเยอะมากๆ เพราะเขาเป็นข่างภาพ Top ของอังกฤษ และเป็น Top ของโลกด้วย ซึ่งเขาเป็นช่างภาพที่ใช้ media ต่างๆ ไม่ใช่แค่การถ่ายรูปในการนำเสนอผลงานของเขาเท่านั้น การนำเสนอผลงานของเขาออกมาผ่าน film กล้อง ภาพนิ่ง และก็ทำ exhibition จัด live activity เขาจะคิด project  ตลอด เป็นคนที่ไม่หยุดคิด และต่อยอดจากสิ่งที่เขาคิดตลอดเวลา อย่างไปฝึกงานกับเขา เขาถ่ายภาพ ads ของ โรซลอยซ์ ในเวลาเดียวกันทางทีมวีดีโอเขาเข้ามาถ่าย VDO ต่อ ซึ่งเขาจะ launch ออกไปทั้งภาพนิ่งและVDO และเขามี online media ต่างๆ ทั้งtwitter ทุกอย่าง ออกมาเป็นทีม และทุกอย่าง publish พร้อมกัน เพราะฉะนั้นมันทำให้เราเห็นว่าปัจจุบันโลกเปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่แค่ภาพๆนึงที่จะนำเสนอทุกๆอย่างได้้ แต่เขาใช้ทุกอย่างเล่าเรื่องราวทั้งหมด ของ advertising ชุดนี้ออกมา เป็น campaign และ launch ออกไปทั้งชุด ซึ่งเขาตอบโจทย์ลูกค้าได้ทุก channel ที่ลูกค้าต้องการ ลูกค้าสามารถเอา VDO นี้ลงใน youtube ก็ได้ ลงทีวีก็ได้ ads ก็ได้ และในทางกลับกันเขาใช้ brand image ในการเป็นช่างภาพระดับโลกของเขา ในการ push brand หรือ collection งานนั้นๆ ที่เขาถ่ายไปด้วยในตัว ฉะนั้นมันคือการ support ระหว่าง ช่างภาพกับ brand ต่างๆในเวลาเดียวกัน ซึ่งสิ่งเหล่านี้เราจะได้เรียนรู้จากเขาได้เยอะ 

The one that i familiar the most is Rankin

Because I had an internship with him. I got so many thing from him he is one of the best photographer of England and the world. He uses many media not only the photograph to present his work. He’s present Film Photography Exhibition and live activity. He’s non-stop thinker. When I trained with him, he photograph the Rollroyce commercial he’s also filming at the same time. So he can launch both photograph and video. He also have online media, twitter and everything divided into different team. Everything will be publish at the same time. He’s uses everything to tell the story, which can answer clients channel. Clients can put the video into the Youtube or TV commercial. He’s also use his brand image being a top photographer to push the brand or product. It’s the support between photographer and brand this I’ve learn a lot from him.